فوبیای تاریکی در کودکان

ترس از تاریکی یک ترس رایج و معمولی برای اکثر کودکان است. ترس از تاریکی معمولاً در دوران کودکی ظاهر می شود. هنگامی که توانایی های شناختی کودکان گسترش و قدرت تخیل آنها نیز افزایش می یابد، این ترس تبدیل به فوبیا می شود. گاهی مواقع فوبیای تاریکی در کودکان تا بزرگسالی نیز با آنها همراه خواهد ماند.

مطمئنا کودک نوپای شما هرگز بدش نمی آمد که با چراغ خاموش سر بر بالین بگذارد. اما گاهی ناگهان، او از شما می‌خواهد که چراغ‌های اتاق خوابش را روشن نگه دارید، یا نیمه‌شب از خواب بیدار می شود و دیگر نمی تواند به تنهایی به خواب برود. اتفاقاتی که در شب رخ می دهند بخشی عادی از زندگی روزمره بزرگسالان هستند، اما برای کودکان نوپا می توانند کاملاً وحشتناک باشند. درک فوبیای تاریکی در کودک و درمان به موقع آن، می تواند آرامش شبانگاهی را برای کودک شما به همراه داشته باشد. با ما همراه باشید تا راه های مقابله با فوبیای تاریکی در بچه ها را به شما معرفی کنیم.

اختلال هراس در کودکان می تواند منجر به طیف وسیعی از علائم روانی و فیزیکی شود که می تواند در افراد مختلف، متفاوت باشد. ممکن است کودک احساس کند که کنترل خود را از دست داده و انگار در دام افتاده است یا نمی تواند خود را از موقعیت خاصی رها کند. برای مطالعه مقاله اختلال هراس در کودکان کلیک کنید.

فوبیای تاریکی در کودک چیست؟

فوبیای تاریکی در کودک از رایج ترین ترس های دوران کودکی است که نام علمی آن ” نیکتوفوبیا ” است. فوبیای تاریکی در کودکان می تواند علائمی شدیدی مانند اضطراب و افسردگی ایجاد کند. برخی مطالعات نشان می دهند که علت این ترس به از دست دادن محرک‌های بینایی هنگام خواب یا در تاریکی، مرتبط است.  به زبان ساده تر، کودک نمیتواند در تاریکی محیط اطراف خود را ببیند.

فوبیای تاریکی در کودک با برخی از علائم فیزیکی نیز همراه است. برخی از این علائم عبارتند از تعریق، مشکل در تنفس، گرفتگی قفسه سینه، لرزش، سرگیجه یا ناراحتی معده. برخی از علائم  روحی و روانی نیز عبارتند از وحشت و اضطراب، احساس از دست دادن کنترل، نیاز مبرم به فرار از موقعیت یا احساس ناتوانی در برابر ترس.

معمولا فوبیای تاریکی در کودک برای اولین بار در حدود سن 3 یا 4 سالگی، زمانی که تخیل کودک شروع به گسترش می کند شروع می شود. هنگامی که کودک از طریق رسانه های اجتماعی، تلویزیون و فیلم ها با دنیایی فراتر از تصورات خود و محیط خانه مواجه می شود، قوه تخیل او نیز گسترش می یابد.

درمان فوبیای تاریکی در بچه ها

هدف درمان به چالش کشیدن باورهای ترسناک در مورد تاریکی و کاهش شدت علائمی است که فرد به دلیل آن ترس تجربه می کند. آمار موفقیت آمیز بودن درمان هایی مانند فوبیای تاریکی در کودکان حدود 90 درصد است. بسیاری از تکنیک های درمانی فوبیای تاریکی در بچه ها از علم شناختی-رفتاری برگرفته شده اند.

برنامه درمانی که درمانگر شما برای شما یا فرزندتان پیشنهاد می کند ممکن است شامل موارد زیر باشد:

• قرار گرفتن در معرض تاریکی در دوزهای کوچک، افزایشی و غیر تهدید کننده در فرآیندی به نام حساسیت زدایی. البته انجام این کار فقط تحت نظارت افراد متخصص صورت می گیرد.
• گفتار درمانی مستقیم
• یادگیری تکنیک های تمدد اعصاب، مانند تنفس عمیق

هنگامی که کودک در فرآیند درمان فوبیای خود است، گوش دادن به حرف ها و ترس های او بسیار مهم است. سعی نکنید با گفتن جملاتی مانند ” چیزی نیست، نگران نباش و به رختخواب برگرد ” ترس ها و نگرانی های او را نادیده بگیرید. از انجام حرکاتی مانند نگاه کردن به زیر تخت، در کمد و … و توضیح ترس های کودک خودداری کنید، چنین کارهایی نه تنها کمک کننده نیستند بلکه ممکن است مشکل را بدتر نیز کنند. همچین رفتارهایی ممکن است باعث شود فرزندتان احساس کند که او را درک نمی‌کنید یا با او همدلی نمی‌کنید. مفیدتر است که از فرزندتان بخواهید به شما بگوید از چه چیزی می ترسد. بگذارید بدانند که می دانید تاریکی می تواند ترسناک باشد. به فرزندتان اجازه دهید درباره تجربه صحبت کند و گوش دهد و آنچه می شنوید را منعکس کنید.

با آن مراقبت و مهربانی، می توانید در مقابله با فوبیای تاریکی در کودک خود به او کمک کنید. اولین قدم کمک به آنها، رویارویی با ترس است. اجتناب و دوری مانند اجازه دادن به کودکتان با چراغ یا تلویزیون روشن یا خوابیدن در اتاق با آنها می تواند فوبیای تاریکی در کودکان را بدتر کند و مطمئنا کمکی به رفع آن نخواهد کرد. این رفتار فقط فرار و دوری از ترس و مشکلات را به کودکان می آموزد که در زندگی آینده آنها و مسئولیت پذیری شان مقابل مشکلات، تاثیر سوء خواهد گذاشت.