عدم راه رفتن کودکان

کودکان در دو سال اول زندگی به نقاط عطف مختلفی می رسند که یکی از به یاد ماندنی ترین آنها توانایی راه رفتن است. اکثر کودکان بین 11 تا 15 ماهگی توانایی راه رفتن مستقل را به دست می آورند. اگر تا 18 ماهگی راه نمی‌رود، پس شما با مشکل عدم راه رفتن کودکان مواجه شده اید. عدم راه رفتن کودک تا سن معینی، تاخیر در رسیدن به مهارت حرکتی و نقطه عطف راه رفتن، قلمداد می شود.

در اغلب مواقع تاخیر و یا عدم راه رفتن بچه ها در زمان معین جای نگرانی ندارد، اما معمولاً دلیلی وجود دارد که این اتفاق می افتد. برای فهمیدن عواملی که در عدم راه رفتن بچه ها تاثیر گذار هستند، تا آخر این مقاله با ما همراه باشید.

عوامل محیطی موثر در عدم راه رفتن کودک

اگر کودک نوپای شما بجز راه رفتن، به طور طبیعی به دیگر نقاط عطف دوره رشد خود می رسد، پس شاید انگیزه و فرصت کافی برای راه رفتن نداشته است. محیط رشد و عوامل خانوادگی می توانند در عدم راه رفتن کودک در سن معین دخیل باشند. ممکن است  به دلیل مشغولیت های کاری والدین، کودک زمان زیادی را در تخت و یا روروک خود می گذراند. در این محیط کوچک، کودک روی انگشت پریدن را یاد می گیرد، و زمانی که به مرحله ایستادن می رسد به دلیل ضعف عضلات و مشکلاتی که در لگن او ایجاد شده است، با مشکل مواجه می شود. پریدن در رورک باعث ضعیف شدن عضلات و آسیب دیدن ماهیچه های پای کودک می شود، به همین دلیل هم بسیاری از متخصصان اطفال استفاده از این وسایل را منع کرده اند.

همین امر در مورد واکرهای کودکان نیز صدق می‌کند. شاید به نظر رسد واکر در سریعتر به راه افتادن کودک کمک میکند، اما اصل ماجرا کاملا عکس این قضیه است و درواقع واکرها خطرناک هم هستند. انجمن جهانی پزشکان اطفال  به والدین توصیه می کند که از واکرهای مخصوص نوزاد استفاده نکنند، زیرا آنها ناامن هستند و به رشد عضلات مورد نیاز نوزادان برای تسلط بر مهارت راه رفتن کمک نمی کنند.

علاوه بر این، عوامل محیطی دیگری نیز وجود دارد که باید در نظر گرفته شوند. بیشتر بچه‌ها تمایل بسیاری به راه رفتن دارند. اما کودکی که همیشه در آغوش و یا کالسکه خود حمل می شود و تمام احتیاجات او سریعا برآورده می شود، ممکن است دلیل و انگیزه چندانی برای راه رفتن نداشته باشد

علل پزشکی عدم راه رفتن بچه ها

گاهی تاخیر و یا عدم راه رفتن بچه ها در سن معین، می تواند جنبه ارثی نیز داشته باشد. ممکن است بین والدینی که دیرتر راه افتاده اند و تاخیر یا عدم راه رفتن کودکان آنها، ارتباطی وجود داشته باشد. البته برخی از نوزادان دیرتر راه می روند و اغلب هیچ دلیل زمینه ای وجود ندارد.

نوزادانی که زودتر از موعد به دنیا می آیند ممکن است تمام مراحل رشد خود را آرام تر سپری کنند. معمولاً و با  توجه به میزان نارس بودن، نوزادانی که زودتر به دنیا می‌آیند نباید براساس تاریخ تولدشان انتظار رسیدن به نقاط عطف را داشت، بلکه باید بر اساس تاریخ زایمان اصلی منتظر رسیدن به نقاط عطف و رشد کودک، باشید.

باید به یاد داشته باشید که اکثر مشکلات عدم راه رفتن کودکان نوپا خود به خود برطرف می شوند. اما همین تاخیرها برای بسیاری از والدین نگران کننده هستند و آن ها را مجبور به یافتن راه هایی برای درمان عدم راه رفتن کودکان خود، می کنند. برای خواندن ادامه این مقاله و نکات آن در وولک، کلیک کنید: درمان عدم راه رفتن کودکان

گاهی اوقات عدم راه رفتن کودکان و همچنین عدم توانایی در انجام چندین حرکت مهم دیگر، می تواند نشانه ابتلای کودک به یک بیماری نادر باشد. برخی از این بیماری های نادر عبارتند از: سندرم بارت، سندرم رت و سندرم راسل-سیلور. در صورتی که کودک مشکوک به یک بیماری نادر باشد، ممکن است پزشک اطفال انجام آنالیز ژنتیکی برای تعیین علت تاخیر حرکتی بزرگ در کودک را توصیه کند.

هیپوتونی یا تون عضلانی کم یکی از دلایل اصلی تاخیر و عدم راه رفتن کودکان است. هیپوتونیا ممکن است با یک بیماری نادر مانند سندرم ویلیامز، ظاهر شود. تاخیر یا عدم راه رفتن کودک می تواند نشانه فلج مغزی خفیف نیز باشد.

به طور کلی می توان گفت، تمامی کودکان در رسیدن به نقاط عطف، دارای جدول زمانی مخصوص به خود هستند. نمودارهایی که در اختیار ما قرار دارند براساس میانگین ها هستند و در تمامی کودکان یکسان نیستند. همه کودکان در یک سن شروع به حرف زدن و یا راه رفتن نمی کنند. در نتیجه عدم راه رفتن کودکان تا سن موردنظر، زیاد جای نگرانی ندارد. فقط در صورت طولانی تر شدن این زمان، مراجعه به پزشک توصیه می شود.