آیا به داخل راه رفتن کودک خطرناک است؟

به داخل راه رفتن کودک  می تواند یکی از دغدغه های والدین باشد. زمانی که کودکان برای اولین بار راه رفتن را شروع می کنند، طبیعی است که پاهای خود را از هم باز کرده و بازوهای خود را دراز کنند که به تعادل کمک کنند. همچنین برای کودکان خردسال معمول است که پاهایشان کمانی یا زانو زده به نظر برسند، یا با انگشتان پا به داخل یا بیرون راه بروند.

به داخل گذاشتن پنجه پاها هنگام راه رفتن، به این معنی است که وقتی کودک راه می رود یا می دود، پاها به جای اینکه مستقیم به جلو باشند، به سمت داخل می چرخند. معمولاً از آن به عنوان “پنجک کبوتر” یاد می شود.

اغلب اولین بار وقتی کودک شروع به راه رفتن می کند، والدین متوجه این مساله می شوند اما ممکن است در سنین مختلف، الگوی به داخل راه رفتن بچه ها شکل گیرد. برای افزایش اطلاعات خود در زمینه ی به داخل راه رفتن کودکان تا انتهای این مقاله با ما همراه باشید.

علل به داخل راه رفتن کودکان

الگوی به داخل راه رفتن کودک تحت یکی از شرایط زیر رخ می دهد. شرایطی که باعث به داخل راه رفتن کودکان می شوند می تواند خود به خود یا در ارتباط با سایر مشکلات ارتوپدی رخ دهد. هر یک از این شرایط ممکن است در خانواده ها وجود داشته باشد.

متاتارسوس ادوکتوس (پا به سمت داخل می چرخد)

متاتارسوس ادوکتوس زمانی است که پای کودک از قسمت میانی پا تا انگشتان پا به سمت داخل خم می شود. برخی موارد ممکن است خفیف و انعطاف پذیر باشند و برخی دیگر ممکن است واضح تر و سفت تر باشند. موارد شدید متاتارسوس ادوکتوس ممکن است تا حدی شبیه به تغییر شکل پای پرانتزی باشد.

متاتارسوس ادوکتوس در اکثر مواقع، معمولاً در 4 تا 6 ماه اول زندگی بهبود می یابد. نوزادان 6 تا 9 ماهه با بدشکلی شدید یا پاهای بسیار سفت ممکن است با گچ گیری یا کفش های مخصوص با میزان موفقیت بالا درمان شوند. جراحی برای صاف کردن پا به ندرت مورد نیاز است.

پیچ خوردگی تیبیا (استخوان ساق پا به سمت داخل می چرخد)

پیچ خوردگی تیبیا در صورتی رخ می دهد که ساق پا (درشت نی) کودک به سمت داخل بپیچد. این می تواند قبل از تولد رخ دهد، زیرا پاها می چرخند تا در فضای محدود رحم قرار گیرند. پس از تولد، پاهای نوزاد باید به تدریج بچرخند تا به درستی در یک راستا قرار گیرند. اگر ساق پا به حالت چرخشی باقی بماند، نتیجه پیچش تیبیا است.

هنگامی که کودک شروع به راه رفتن می کند، پاها به سمت داخل می چرخند زیرا استخوان ساق پا، درست بالای پا، پا را به سمت داخل می برد. همانطور که کودک بلندتر می شود، استخوان درشت نی معمولاً باز می شود.

پیچ خوردگی تیبیا تقریباً همیشه بدون درمان و معمولاً قبل از سن مدرسه بهبود می یابد. آتل، کفش های مخصوص و برنامه های ورزشی کمکی نمی کند. جراحی برای تنظیم مجدد استخوان ممکن است در کودکی انجام شود که حداقل 8 تا 10 سال دارد و دارای پیچش شدید است که باعث مشکلات قابل توجه راه رفتن می شود.

آنتورژن فمورال (استخوان ران به سمت داخل می چرخد)

آنتورژن فمورال (همچنین به عنوان پیچ خوردگی بیش از حد فمورال شناخته می شود) زمانی رخ می دهد که استخوان ران (فمور) کودک به سمت داخل می چرخد. اغلب در حدود 5 یا 6 سالگی آشکارتر می شود.

انتهای فوقانی استخوان ران، نزدیک باسن، دارای پیچ و تاب بیشتری است که به لگن اجازه می‌دهد بیشتر از اینکه به سمت بیرون بچرخد، به سمت داخل بچرخد. این امر باعث می شود که هم زانوها و هم پاها در حین راه رفتن به سمت داخل حرکت کنند. کودکان مبتلا به این عارضه اغلب در وضعیت “W” می نشینند و زانوهایشان خم شده و پاهایشان از پشت باز شده است.

به داخل راه رفتن بچه ها یا آنتورژن فمورال تقریباً در همه کودکان با بزرگتر شدن خود به خود اصلاح می شود. مطالعات نشان داده‌اند که کفش‌ها، بریس‌ها و ورزش‌های خاص کمکی نمی‌کنند. معمولاً جراحی در نظر گرفته نمی شود مگر اینکه کودک بزرگتر از 9 یا 10 سال باشد و بدشکلی شدیدی داشته باشد که باعث زمین خوردن و راه رفتن نامناسب شود.

تصحیح الگوی به داخل راه رفتن کودک

مواردی که والدین با انجام آن می توانند در تصحیح الگوی به داخل راه رفتن کودک خود کمک کنند:

• هیچ گزارشی مبنی بر تاثیر کفش های مخصوص یا اسپلینت وجود ندارد. اما استفاده از سایز مناسب کفش توصیه می شود.
• کودک خود را تشویق کنند تا در وضعیت “W” ننشیند. در عوض به حالت چهار زانو بنشیند تا استخوان ران او در جهت مخالف کشیده شود.
• برخی فعالیت های ورزشی مانند شنای کرال سینه یا ورزش های رزمی به تصحیح الگوی به داخل راه رفتن کودک کمک میکنند.

به داخل راه رفتن کودک و حتی برخی بزرگسالان طبیعی است. در اغلب موارد، با افزایش سن برطرف می شود و در مواردی که برطرف نمی شود به ندرت عوارض از خود نشان دهند.