هر چند تکان دهنده به نظر برسد، پرخاشگری بخشی طبیعی از رشد کودک است. پرخاشگری کودکان ابتدایی می تواند به این صورت باشد که بسیاری از کودکان اسباب بازیهای همکلاسیهای خود را بگیرند، ضربه برنند، لگد بزنند یا هر از گاهی در صورت خود جیغ آبی بزنند.
هنگامی که کودک برای اولین بار به مهدکودک یا پیش دبستانی می رود، پس درحال عادت کردن به دوری از خانه است. اگر او بیش از هر چیز دیگری احساس رنجش یا غفلت می کند، ممکن است با هل دادن بچه بعدی که او را آزار می دهد تلافی کند.
یک کودک بزرگتر و در سن مدرسه نیز ممکن است همچنان در کنترل خلق و خوی خود مشکل داشته باشد. یک مشکل یادگیری می تواند گوش دادن، تمرکز یا خواندن را برای او سخت کند، عملکرد او در مدرسه را مختل کند و باعث ناامیدی او شود. یا شاید یک ضربه روانی، مانند طلاق والدین یا یک بیماری در خانواده بیش از آن که او بتواند با آن مساله روبرو شود، باعث آسیب و مایه عصبانیت او شود.
علت پرخاشگری کودکان ابتدایی یا مهدکودکی هرچه باشد، احتمالاً او در نهایت از آن پیشی خواهد گرفت زیرا در استفاده از کلمات به جای مشت و پا برای حل مشکلاتش مهارت بیشتری پیدا می کند.
اکثر کودکان چهره با نشاطی دارند و به همین دلیل از آن ها کمتر انتظار پرخاشگری می رود. گاهی اوقات رفتار عجیبی از آن ها سر می زند که والدین را متعجب می کند و باعث نگرانی آنان می شود. ادامه این مطلب را در اینجا بخوانید: پرخاشگری کودکان
دلایل پرخاشگری دانش آموزان ابتدایی
همه والدین درباره دعواهای حیاط مدرسه مطلع هستند که باعث به دردسر افتادن بچه ها می شود. به طور معمول این نوع پرخاشگری دانش آموزان ابتدایی حوادثی جدا شده هستند که با نظم و انضباط مناسب اصلاح می شوند. با این حال، زمانی که رفتار پرخاشگرانه تبدیل به رفتاری دائم و همیشگی می شود، بررسی دلایل بالقوه بروز پرخاشگری در دانش آموزان مقطع ابتدایی، بسیار مهم می شود. برخی از علل زمینه ای پرخاشگری در دانش آموزان ابتدایی عبارتند از:
مهارت های اجتماعی ناکافی: کودکان ممکن است فاقد مهارت های اجتماعی مهمی باشند که برای حل و فصل اختلافات بدون پرخاشگری ضروری است.
جلب توجه: در اکثر مواقع پرخاشگری کودکان ابتدایی برای جلب توجه است. هرچند، توجهی که جلب می کنند از نوع منفی است اما باز هم توجه محسوب می شود.
شرایط پزشکی: گاهی اوقات شرایط پزشکی زمینهای میتواند عامل پرخاشگری در کودکان ابتدایی باشد. به عنوان مثال، اختلالات روانی، مانند اختلال دوقطبی، می تواند باعث پرخاشگری بیش از حد شود و ممکن است به راحتی در کودکان تشخیص داده نشود و در مدرسه برای آن ها مشکل ساز شود.
تحریک و اضطراب: اضطراب میتواند باعث عصبانیت کودکان شود. کودکانی که در خانه موقعیت های استرس زا را تجربه می کنند، مانند والدینی که طلاق می گیرند، ممکن است پرخاشگرانه تر از دیگران رفتار کنند.
نحوه ی تعامل با پرخاشگری در دانش آموزان ابتدایی
همانطور که گفته شد، پرخاشگری فیزیکی یا کلامی بخشی طبیعی از رشد کودک است و کودکان به کمک بزرگسالان برای مدیریت احساسات “بزرگ” خود، نیاز دارند.
والدین باید درباره اتفاقاتی که در زندگی کودک می افتد و باعث عصبانیت او می شود، کنجکاو باشند. از آن ها درباره نگرانی ها و دغدغه هاشان بپرسند. اگر حس می کنند به توجه بیشتری نیاز دارند، پس توجه را به آنها بدهند.
پرخاشگری دانش آموزان ابتدایی و مراقبت از آن ها می تواند استرس زا باشد و باعث عصبانیت والدین نیز شود. والدین باید مراقب احساسات خود باشند و سعی در حفظ آرامش خود داشته باشند. هرگز نباید پرخاشگری در کودکان ابتدایی که ممکن است به دلیل ناراحتی از مسائل مدرسه باشد را با مسائل خانه قاطی کرد و با پرخاشگری و بی توجهی، پاسخ داد.
والدین باید مرز درست و غلط خود را تغییر ندهند. هرچند کنجکاوی در مورد احساس کودکان مهم است، اما این بدان معنا نیست که با تسلیم شدن برابر پرخاشگری های آن ها، به آن پاسخ می داد. برای مثال، ممکن است از این که هنگام خرید نمی توانند شیرینی موردعلاقه شان را خریداری کنند، عصبانی شوند. والدین باید این ناراحتی را با آرامش و ملایمت از آن ها بپذیرند، اما موقعیت را برای کودک روشن کنند که در این بار خرید، شیرینی نصیبشان نمی شود.
در برخورد با پرخاشگری دانش آموزان در مقطع ابتدایی، والدین و مربیان توجه داشته باشید که بعضی رفتارها را انجام ندهید؛ مثلا اگر آن ها به شما ضربه زدند، جواب ندهید. اگر نظر بدی می دهند، آن را پاسخ ندهید.
والدین می توانند در صورتی که نگران شدت یا دفعات پرخاشگری کودکان ابتدایی یا مهدکودکی خود هستند، با یک متخصص مانند پزشک یا پزشک عمومی خود صحبت کنند.
دیدگاهتان را بنویسید
می خواهید در گفت و گو شرکت کنید؟خیالتان راحت باشد :)