راه رفتن بچه

کودکانی که مراحل رشدی خود را از ابتدا با تاخیر کامل می کنند، دیر راه افتادن آن ها نیز طبیعی است؛ چراکه رشد ماهیچه ها و عضلات آن ها نیز با تاخیر روب رو بوده است.

به طور کلی راه رفتن بچه، از فرمول خاصی پیروی نمی کند و تمامی مراحل و فرایند های تکاملی آن به کودک و سیستم بدنی او بستگی دارد.

بعضی کودکان از لحاظ جسمی رشد سریعی داشته و زودتر راه می افتند، در حالی که برخی از کودکان، فرایند های تکاملی دیرتر و با سرعت کمتری طی می کنند.

اولین تحرکات کودک با تکان دادن انگشتان دست و عضلات آن همراه است.

معمولا در دو یا سه ماهگی به بعد، کودک دستان یا پاهایش را مقابل صوت نگه می دارد و شروع به تکان دادن یا مکیدن انگشتان خود می کند،

واکاوی که کودک با انگشتان خود دارد به گونه ای است که گویی می خواهد چیزی را در میان انگشتان خود کشف کند.

در این دوران ورزش دادن عضلات کودک، در نرم و قوی شدن ماهیچه های کودک، بسیار موثر است.

پس از آن که کودک از خواب بیدار می شود، حدود پانزده تا بیست دقیقه عضلات دست و پای او را به صورت خیلی آرام و آهسته نرمش دهید.

این نرمش ها، از خشک شدن عضلات کودک جلوگیری کرده و ماهیچه های او را برای تحرک آماده تر می کند.

پس از آن کودک توانایی غلت دادن خود روی زمین را پیدا می کند. کودک با وارد کردن نیرو به پهلوهایش، خود را روی زمین غلت می دهد و از این توانایی خود احساس خشنودی میکند.

رفته رفته کودک با کمک والدین خود نشستن را یاد می گیرد و در حالت نشسته حفظ تعادل می کند.

زمانی که کودک حفظ تعادل نشستنی را فرا گرفت، تمرین های سرپایی او باید آغاز شود.

والدین با گرفتن زیربغل کودک و نگه داشتن او به شیوه صحیح، می توانند در این کار به او کمک کنند.

استفاده از وسایلی مانند روروئک و اسباب بازی های ایستادنی، نشستن روی صندلی کودک و تمرین های گشتنی، در زود راه رفتن بچه تاثیر مثبتی دارند.

روروئک و اسباب بازی های ایستادنی و گرفتن دست کودک روی یک چهار پایه، برای حفظ تعادل او در حالت ایستاده، در زود راه رفتن بچه، کمک کننده است.

هم چنین تمرین های گشتنی به همراه پدر و مادر، برای کودکان، بسیار لذت بخش است و آن ها را به راه رفتن علاقمند می کند.

معمولا اغلب کودکان از 9 ماهگی تا 17 ماهگی، مهارت راه رفتن را به طور کامل فرامی گیرند.

کودک در 9 ماهگی با گرفتن دست خود به اشیاء و وسایل مختلف خانه، تلاش می کند روی پاهای خودش بایستد و با برداشتن چند قدم، این کار را ادامه می دهد اما سرانجام در حفظ تعادل خود در ادامه مسیر به مشکل برمی خورد و می افتد.

بعد از ناکامی های بسیار، کودک تعداد قدم های برداشته خود را بیشتر می کند و با این کار، برای حفظ تعادل خود تمرین می کند.

پس از آن که کودک در مغز و بدن خود، فرایند حفظ تعادل را درک کرد، در راه رفتن نیز موفق می شود.

فرایند راه رفتن بچه تا 17 ماهگی، به تکامل رسیده و تمامی کودکان سالم تا این سن قادر به راه رفتن می باشند؛ اما کم نیستند کودکانی که در راه رفتن خود تاخیر دارند.

این تاخیر دلایل متعددی دارد و عوامل گوناگونی در آن تاثیر گذار است که در ادامه به آن می پردازیم.

دیر راه افتادن بچه دلایل مختلفی را شامل می شود که به اختصار به برخی از آن ها می پردازیم:

• یکی از دلایل دیر راه افتادن بچه، کامل نبودن سیستم عصبی حرکتی کودک است. نارسایی های مغزی (نقص تحرک مغزی) در کودکان در عدم حفظ تعادل کودک و دیر راه افتادن آن ها موثر است.
• کودکان بغلی و کودکانی که از لحاظ عاطفی، مشکل وابستگی به والدین خود را دارند و همیشه دوست دارند در آغوش آن ها بنشینند، دیرتر از سایر کودکان راه می افتند.
• وجود بیماری های کمبود کلسیم و راشیتیسم در کودک نیز در دیر راه افتادن بچه موثر است. هم چنین تاخیر در رشد عضلات و ماهیچه های کودک و مشکلات کف پا ران ها در نیز در راه رفتن کودکان اثرگذار می باشد.
• عوامل ژنتیکی نیز در دیر راه افتادن کودک موثر هستند. سن راه افتادن والدین کودک، و نزدیکان او را بررسی کنید و اگر موردی داشتید که در کودکی در راه رفتن تاخیر داشته است، نگران مشکل فرزندتان نباشید.