بیش فعالی کودکان

بزرگترین مشکلی که در کودکان، منجر به بروز بیش فعالی در آن ها می باشد، احساس کمبود توجه و دیده نشدن در آنها است

کودکان دوست دارند در معرض دید باشند و با هر حرکت یا رفتاری که از خود نشان می دهند، از بزرگتر ها توجه می خواهند، اما گاهی به دلایل متعدد مانند بی حوصلگی و نداشتن وقت کافی و… این انتظار کودکان از ما برآورده نمی شود و از آن پس رفتار های کودک در ذهن او به گونه ای سازمان می یابد که می خواهد بیشتر دیده شود و واکنش های سایرین نسبت به رفتار و گفتار و بازی های خود را ببیند.کودکان بیش فعال معمولا با صدای بلند و زیاد حرف می زنند و دوست دارند شنیده شوند.

کودکان بیش فعال معمولا با صدای بلند و زیاد حرف می زنند و دوست دارند شنیده شوند.

اغلب این کودکان به بازی های تحرکی و پر سر و صدا علاقمند هستند و بعد از نتیجه بازی، هیجان و صاهای بلندی از خود نشان می دهند.

اغلب این کودکان به بازی های تحرکی و پر سر و صدا علاقمند هستند و بعد از نتیجه بازی، هیجان و صاهای بلندی از خود نشان می دهند.

در ادامه این مقاله موضوع بیش فعالی کودکان، علل بروز و نحوه درمان کودک بیش فعال می پردازیم.

علل ژنتیکی: اختلال نقض توجه و بیش فعالی در کودکان، دارای برخی زمینه های ژنتیکی می باشد، اما ژن مشخصی به طور خاص در بروز آن دخیل نیست.

اگر موارد بیش فعالی در والدین یا بستگان درجه یک کودک مشاهده شود، امکان بروز این اختلال در کودک بالاتر می رود.

ژنتیک به تنهایی در بیش فعالی کودکان موثر نیست و موارد بسیاری کودک بیش فعال وجود دارند که حتی یک نفر در نزدیکان آن ها، بیش فعال نبوده است.

عوامل محیطی: علاوه بر نقش ژن ها در بروز بیش فعالی در کودکان، عوامل محیطی مختلفی در قبل و بعد از زایمان مادر و کودک وجود دارند، که در بروز این عارضه در کودکان نقش دارند.

مصرف سیگار و نوشیدنی های الکلی در دوران بارداری، مصرف دارو های غیر مجاز بارداری در آن دوران و فشار های عصبی و استرس در دوران بارداری، و نیز وزن کم کودک هنگام تولد و عفونت های مغزی برخی از عوامل محیطی تاثیرگذار در بروز اختلال بیش فعالی در کودکان می باشند.

بیش فعالی کودکان در روانشناسی 3 نوع است:

در نوع اول بیش فعالی کودک، به راحتی حواسش از موضوعات و کار ها پرت شده و عدم تمرکز در او به وفور مشاهده می شود.

نوع دوم بیش فعالی کودک، که بسیار شناخته شده تر از نوع اول است، بیش فعالی تکانشی و جنبشی است؛

به این صورت که فعالیت های بدنی، مغزی و زبانی کودک به میزان قابل توجهی بالا بوده و غیرقابل کنترل است.

نوع سوم بیش فعالی کودک، ترکیب نوع اول و نوع دوم را شامل می شود؛ به این صورت که کودک پرجنب و جوش و فعال است و تمرکزی روی انجام کار هایش ندارد.

کودکان ذاتا دارای روحیه ای اکتیو و بازیگوش هستند؛ لذا هر کودک پرجنب و جوش که مشغول بازی و سرگرمی است را لزوما نمی توان بیش فعال دانست.

بارز ترین علامت بیش فعالی کودک، عدم تمرکز او در روزمره و اتفاقات است. این عدم تمرکز، منجر به انجام ندادن درست کار ها و اختلال در یادگیری کودکان در طولانی مدت می شود.

تشخیص بیش فعالی در کودکان، معمولا در سنین پایین هفت سال اتفاق می افتد.

شناخت و تشخیص این عارضه در کودکان در همان سال اول زندگی نیز برای روانشناسان و بعضی والدین، میسر است.

اغلب کودکانی که در ماه های اول تا یک سالگی، در خواب خود مشکل دارند و زیاد گریه می کنند، احتمال ابتلا به بیش فعالی در آن ها بیشتر است.

پس بهتر است در صورتی که کودک حواس پرتی دارد و درانجام کارها و بازی هایش تمرکز کافی از خود نشان نمی دهد، والدین هر چه سریع تر به روانشناس کودک مراجعه کرده و در صورت وجود بیش فعالی در کودک، در جهت درمان آن اقدام نمایند.

همانطور که گفته شد، بیش فعالی کودک در اثر کمبود ترشح ماده ای به نام آدرنالین در مغز او، برای او اتفاق می افتد.

والدین کودکان بیش فعال، با مراجعه به روانپزشک یا روانشناس کودک و توضیح اختلال کودک برای او، نوع بیش فعالی کودک خود را متوجه می شوند.

درمان بیش فعالی کودک، با تجویز داروهایی که مقدار آدرنالین بدن کودک را به حد نرمال برساند، همراه است.